ซาลาเปาที่รัก
posted on 26 May 2012 20:38 by xxxumeshu in Diary directory Diaryวันที่ 3 ตุลาคม ปี 2553
หลังจากงานคอสเพลย์เสร็จ ฉันและเพื่อนได้แวะต่อรถที่หน้าเดอะมอลล์รามคำแหง
ระหว่างที่ฉันเดินเล่นเพื่อรอรถมา ฉันได้เจอเธออยู่ในลังพลาสติกสีขาว
เธอและเพื่อนๆ ของเธอ บ้างก็วิ่งวุ่น บ้างก็กัดกัน บ้างก็นอน หนึ่งในวิ่งวุ่นก็มีเธอนี่ละ !
ฉันอยากรับมาเลี้ยงซักตัวนึง ฉันบอกพี่คนขายว่า ...
" พี่คะ มีตัวไหนที่ไม่ดุบ้างคะ ขอเพศชายนะคะ "
พี่เค้าก็หยิบขึ้นมา ตัวแรกก็แล้ว ตัวสองก็แล้ว เธอเป็นตัวที่สามที่พี่เค้าหยิบขึ้นมา
จากใจเลย.. ฉันเห็นเธอในตอนแรกไม่ถูกชะตาเอาเสียเลย ! อะไร๊ ตัวเบิ้มเชียว
ดูท่าว่าจะต้องซนและเค้ากับฉันไม่ได้แน่ๆ แต่พี่เค้าก็พูดขึ้นมาว่า
" น้อง. ไม่มีตัวไหนหรอกที่ไม่ดุนะ ขึ้นอยู่กับน้องว่าจะใส่ใจเค้ามากแค่ไหน "
ฉันก็อึ้งเลยนะสิ ฉันยืนทำหน้าบู้ว่าพี่คนขายช่างทำร้ายจิตใจฉันจังเลย หาว่าฉันจะไม่ใส่ใจเรอะ !
" ตัวนี้เพศชาย ตูดห้อย เป็นพ่อพันธ์ เอาตัวนี้ไหม ? "
ฉันหยิบเงินขึ้นมา 70 บาท เพื่อเป็นค่าไถ่ตัวเธอออกมาจากลังพลาสติก
ในที่สุดเธอก็มาอยู่กับฉันจนได้ ..
ฉันก็ขึ้นรถเมล์พร้อมเพื่อน เธอดิ้นขลุกขลักในกล่องลังใบเล็กๆ ที่มีรูเจาะเล็กๆ ด้านละสามรู
ขึ้นรถปอ. สาย 113 ที่คนเยอะเบียดเสียดกันเต็มคัน แต่โชคดีที่แอร์เย็น
ฉันและเพื่อนเลยไม่ร้อนเท่าไหร่ แต่ที่โชคร้ายก็คือ ฉันยืนเกาะเสาตรงประตูพอดีเด่ะ
มือหนึ่งเกาะเสา อีกมือหนึ่งถือเธอที่ดิ้นไม่หยุด ส่วนด้านหลังก็มีเป้ใบเบ้อเริ้ม
ให้ตายสิ ! ในตอนนั้นฉันกลัวเธอจะขาดอากาศจะแย่ ฉันกลัวว่าเธอจะตายซะก่อน
ที่จะถึงบ้าน ฉันเลยต้องยกแขนและมือที่ถือเธอขึ้นที่สูงเอามาวางบนเบาะที่คนอื่นนั่ง
ฉันค้างอยู่อย่างนั้นตลอดทาง พร้อมบ่นกับเพื่อนว่า ..
" มึง ! แฮมเตอร์จะตายไหมวะ เบียดกันแน่นขนาดนี้ "
" ก็ถือให้สูงๆ หน่อย ไม่ตายหรอก คิดมากไปละ "
ตลอดทางฉันบ่นประโยคนั้นจนถึงป้ายรถเมล์ที่ฉันจะลง ฉันบอกลาเพื่อนที่มาด้วยกัน
ฉันรีบเดินลงจากรถ พอขาแตะลงที่พื้นปูน เสียงถอนหายใจของฉันก็พ่นออกมายาว
" รอดแล้ว อีกนิดก็ถึงบ้านแล้ว "
ฉันบอกกับเธอ พร้อมมองรอดรูที่เค้าเจาะไว้ แต่เธอกลับนอนหลับสบายซะนี่ ทั้งที่ฉันลำบากจะแย่ !
กลับมาถึงบ้าน พร้อมกล่องที่มีเธออยู่ ฉันรีบจััดแจงหาที่นอนให้เธอ เพราะกล่องนั้นคงเล็กไป
ใช่แล้ว ! ที่บ้านฉันมีลังใบใหญ่พอที่เธอจะวิ่งได้สบาย เทขี้เลื่อยและใส่อาหารให้เธอ
แม้ว่าพ่อและแม่ฉันจะไม่ชอบให้เลี้ยงสัตว์ เพราะฉันและแม่เป็นภูมิแพ้
แต่ทำไงได้ฉันรับเธอมาดูแลแล้วนี่หน่า ฉันคิดไม่ออกว่าจะตั้งชื่อเธอว่าอะไรดี
แล้วอยู่ๆ ชื่อนี้ก็ลอยเข้าหูมา ฉันไม่คิดหรอกว่ามันเค้ากับเธอซะทุกอย่าง
ก็ตัวเธอสีเทาท้องขาว หน้าเล็ก ตูดก็ห้อย แถมยังซน แต่มีสิ่งหนึ่งที่ชัดว่าชื่อนี้มันเข้ากับเธอ
เพราะตัวเธอมาแบบเบ้อเริ้มเลย !
" 'ซาลาเปา' ใช่ ! ชื่อนี้ละ ต่อไปที่บ้านฉันจะเรียกเธอว่า 'ซาลาเปา' "
เธอตอบรับฉันด้วยการเดินมาที่มือของฉัน แล้วมองหน้าฉัน
...นั้นเป็นจุดเริ่มต้นของฉัน เธอ และครอบครัวของฉัน จนเป็นคำว่าครอบครัวของเรา.
ประมานหนึ่งอาทิตย์เธอก็ตัวใหญ่ขึ้นมาก แม่บอกว่าเธอคงพร้อมจะมีภรรยา
ฉันเลยไปจตุจักรเพื่อหาภรรยามาให้เธอ
" เปา นี่ภรรยาแกนะ ชื่อ 'ขนมจีบ' เหมาะกับแกชะมัด "
พวกเธอทั้งสองคนมีลูกด้วยกัน ตั้ง 3 คอกแน่ะ !
คอกแรกลูกพวกเธอตายทั้งหมดเพราะภรรยาเธอเลี้ยงลูกไม่เป็น เป็นแม่วัยรุ่น 55555.
คอกที่สอง ลูกพวกเธอรอดแม้จะไม่ทั้งหมดก็ตาม ฉันเฝ้ามองดูเด็กๆ เติบโตขึ้น
พอเริ่มโตที่ฉันจะแยกแยะว่าใครเป็นใครก็จัดแจงตั้งชื่อซะ
" พ่อชื่อซาลาเปา แม่ชื่อขนมจีบ งั้นลูกๆ ก็ชื่อแบบนี้ละกัน "
" ฮะเก๋า หมั่นโถว เกี๊ยวซ่า ฮ่องเต้ ติ่มซำ "
พ่อบอกฉันว่าฉันหิวมากรึไงถึงตั้งชื่อแบบนี้ ฉันคงเป็นคนเห็นแก่กินจริงๆ 55555.
พวกเธออยู่กับฉัน แล้ววันหนึ่งก็ต้องมีการลาจาก ลูกพวกเธอค่อยๆ จากฉันไป
บ้างก็หลับปุ๋ยใต้ต้นไม้ บ้างก็ไปอยู่กับเพื่อนฉัน
ละแล้วเวลาก็ผ่านไปซักพัก ภรรยาเธอก็ตั้งท้องคอกที่สาม
ไม่นานนักที่ภรรยาเธอได้เลี้ยงลูก พอลูกๆ พวกเธอโตได้เกือบหนึ่งเดือน
ภรรยาเธอก็จากไป ... ฉันคิดว่าเธอคงรับรู้ได้ เพราะเธอไม่ค่อยกินอาหาร ร่างกายเริ่มผอมลง
ฉันคุยกับเธอบ่อยขึ้น เล่นบ่อยขึ้นเธอจะได้ไม่เหงา อาการเธอก็ดีขึ้นเรื่อยๆ
กลับมาเบ้อเริ้มอย่างเก่า แถมมากกว่าเก่าซะด้วย
เธออยู่กับฉันมา เธอชอบกินไอติม ขนมปังและน้ำแข็ง
เธอมาอยู่กับฉันมาซักพักเธอก็เริ่มป่วย ฉันกับครอบครัวก็ดูแลเธอมาเรื่อยๆ
เธอทำให้ฉันและครอบครัวมีความสุข จนถึงเมื่อวานที่เธอจากไป
ตลอดระยะเวลา 1 ปี 7 เดือนที่อยู่ด้วยกันมา ขอบคุณมากนะ.
25 - 26 พฤษภาคม ปี 2555
ใต้ต้นส้มจิ๊ดต้นนั้น มีร่างเล็กๆ ของเธอหลับปุ๋ยอยู่
หลับฝันดีนะซาลาเปา ฉันรักเธอ ขอบคุณมากนะ ♥
ให้เธอรู้ ให้เธอรู้
อยากให้เธอรู้ คือความรัก
จะกอดเธอไปจนเช้า
แสงดาวกระทบที่ข้างฉัน
ให้ไออุ่นกายเราผูกกัน
ฉันนั้นรักเธอเหลือเกิน
จะกอดเธออยู่อย่างนี้
ข้ามคืนผ่านพ้นราตรีนี้
จวบจนสิ้นแสงแห่งชีวี
ก็ยังรักเธอเหลือเกิน
อยากให้เธอรู้ คือความรัก
จะกอดเธอไปจนเช้า
แสงดาวกระทบที่ข้างฉัน
ให้ไออุ่นกายเราผูกกัน
ฉันนั้นรักเธอเหลือเกิน
จะกอดเธออยู่อย่างนี้
ข้ามคืนผ่านพ้นราตรีนี้
จวบจนสิ้นแสงแห่งชีวี
ก็ยังรักเธอเหลือเกิน
ต่อไปจากนี้ทุกคืนที่เธอตื่นมา
จะมีมือฉันคนนี้นั่งกุมหัวใจเอาไว้
ไกลสุดฟ้าแสนไกล
ใจดวงนี้ก็จะไม่ลอยไปไหน
ขอให้เธอเชื่อใจฉัน
ให้เธอรู้ (ว่าเธอมีค่าแค่ไหน)
ให้เธอรู้ (ทั้งชีวิต หัวใจ)
อยากให้เธอรู้ (จะมอบให้เธอเท่านั้น)
คือความรัก ♥
Tags: รักซาลาเปา6 Comments
